Hippopotamus amphibius – czyli znany lub mniej znany Hipopotam milowy. Jest dużym ssakiem, przeważnie roślinożernym z rodziny hipopotamowatych, rodzina ta reprezentuje obecnie dwa żyjące gatunki (drugim jest znacznie mniejszy hipopotam karłowaty). Z kolei Hipopotam nilowy to jedyny przedstawiciel rodzaju Hippopotamus. 

Zasiedlają rzeki i jeziora w Afryce na południu od Sahary do  2000 m n.p.m. Hipopotamowate to jest jedyna tak rodzina rzędu parzystokopytnych, która prowadzi ziemnowodny tryb życia. W ciągu dnia najczęściej pozostają w wodzie; aktywne dopiero o zmierzchu i nocą, skubią wtedy trawę na łąkach w pobliżu wody, zjadają także rośliny wodne. W poszukiwaniu pożywienia mogą podążać nawet do 8 km w głąb lądu. Przebywają głównie w stadach, które składają  się z dominującego samca i podlegających mu samic w liczbie od 10 do 40 osobników. Samce bronią i przewodzą terytorium swoim, które obejmuje pewien znany im odcinek rzeki i na nim gromadzą swój harem. Na lądzie hipopotamy są głównie indywidualistami i raczej nie przejawiają instynktów terytorialnych. Rozmnażanie i poród odbywa się w wodzie. Samica po około ośmiomiesięcznej ciąży rodzi zazwyczaj 1 młode. Młode ssie matkę przez okres 1 roku, również pod wodą. 

Hipopotamy posiadają bardzo charakterystyczny wygląd: beczkowaty tułów, brak owłosienia na ciele, śmieszne krótkie nogi, oraz dużą głowę i spore rozmiary. Pod względem wielkości dorównują nawet nosorożcom białym, ustępując tylko słoniom. Pomimo popularności w większości ogrodów zoologicznych i przedstawieniu w kulturze masowej jako śmiesznego grubaska, są jednymi z najbardziej niebezpiecznych oraz bardzo agresywnych ssaków. Populacja szacowana jest na 125-150 tys. osobników na wolności, jednak wciąż zagrażają im kłusownicy i utrata naturalnych siedlisk. 

Samice hipopotamów osiągają dojrzałość płciową w wieku 5 do 6 lat, a ciąża trwa 8 miesięcy. Badania układu hormonalnego wykazuje że samice mogą osiągnąć dojrzałość płciową już w wieku 3 albo 4 lat. Samce osiągają dojrzałość w wieku około 7.5 lat.

Badania zachowań reprodukcyjnych hipopotamów w Ugandzie wskazują, że najwyższa ilość zapłodnień ma miejsce pod koniec sezonu deszczowego w lecie, a najwięcej urodzeń przypada na początek sezonu deszczowego pod koniec zimy. Związane jest to z cyklem rui samic; jak u większości ssaków, plemniki samców aktywne są przez cały rok. Badania populacji Zambii i RPA także dowodzą na tendencję do wydawania potomstwa na początku sezonu deszczowego. Po zajściu w ciążę samica nie będzie zdolna do następnej owulacji przez następne 17 miesięcy.